Është e zakonshme të themi se jemi përmbytur me më shumë informacion sesa mund të trajtojmë.

Po ashtu është më pak e zakonshme të pranojmë se gjykimet tona mbështeten gjithashtu në informacione sekondare që nuk vijnë nga burime të jashtme dhe që ofron një nga mjetet e fuqishme me të cilat mund të përballemi me këtë përmbytje informacioni.

Ai burim është informacioni social, ose ajo që ne mendojmë se njerëzit tjerë mendojnë, shkruan autori britanik dhe komentues i kulturës digjitale, Tom Chatfield për BBC.

-Advertisement-

Konsideroni këtë skenar të thjeshtë. Ju jeni në një teatër të mbushur me njerëz dhe njerëzit përreth jush papritmas fillojnë të bëjnë panik dhe të kërkojnë një rrugëdalje. Çfarë do të bëni dhe pse?

Ndjesitë tuaja ju informojnë se njerëzit e tjerë po lëvizin furishëm. Sidoqoftë, vetëm kur i interpretoni këto informacione shoqërore zbuloni se çfarë është e nevojshme – njerëzit besojnë se diçka e keqe po ndodh, që do të thotë se ndoshta duhet të ikni edhe ju.

Ky është të paktën një interpretim i mundshëm. Ju mund të keni gabuar ose ata mund të jenë të gabuar. Mund të jetë një alarm i rremë ose pjesë e një shfaqjeje që është keqkuptuar.

Leximi i saktë i informacionit shoqëror është një aftësi themelore dhe një aftësi që shumica prej nesh i kushton një përpjekje të madhe praktikimit. Në të vërtetë, një nga magjepsjet më të mëdha të njerëzimit është të pyesim veten se çfarë po ndodh në kokën e dikujt tjetër, së bashku me përpjekjen për të ndikuar në të.

Kjo është shumë e njohur për ne deri më tani, por bollëku i informacionit në kulturën digjitale ka sjellë diçka të re në këtë ekuacion të lashtë psikologjik. Ajo ka marrë një nivel krejt të ri të besimit në informacionet sociale dhe një tërësi të re rreziqesh, ankthesh për gabime dhe manipulime.

Studiuesit danezë Vincent F. Hendricks dhe Pelle G. Hansen i kanë quajtur këto procese emrin “stuhi informacioni”, në kuptimin e një fluksi të papritur dhe tronditës të informacionit shoqëror, dhe propozojnë një alternativë intriguese për narracionin e budallallëkut njerëzor dhe racionalitetit që shpesh shoqërohet me lajme të rreme dhe ndarjet fisnore në internet.

Ata shkruajnë në librin e tyre ‘Infostorms’ se shumë vende digjitale që shkaktojnë ndarje janë në të vërtetë rezultat i vendimmarrjes krejtësisht racionale nga ata të përfshirë.

Siç thonë Hendricks dhe Hansen, “kur nuk kemi informata të mjaftueshme për të zgjidhur një problem të veçantë, ose kur ne nuk duam ose nuk kemi kohë për t’i përpunuar ato, është e arsyeshme të imitojmë të tjerët përmes provës shoqërore”.

Kur dimë shumë pak ose pak informacion, ka kuptim të përsosur të kontrollojmë besimet e dikujt tjetër si një tregues të asaj që po ndodh. Në fakt, ky është shpesh reagimi më i arsyeshëm, për sa kohë që ne kemi arsye të mirë për të besuar se të tjerët kanë qasje në informacione të sakta, dhe ndërsa ajo që ata mendojnë dhe ajo që ata në të vërtetë besojnë është e njëjtë.

Si të merremi me lajmet e rreme?

Në situata sociale në botë reale, konsensusi i rremë mund të eliminohet duke shpërndarë publikisht informacion të besueshëm të ri.

Rëndësia proporcionale e përgjigjeve të para për një pohim mund të zgjidhet me vëmendjen inxhinierike të burimeve, origjinalitetin dhe origjinalitetin, dhe prezantimi publik i një informacioni të saktë, nëse ka një burim të besueshëm, mund të prishë konsensusin e rremë.

Ndoshta më e rëndësishmja, mënyra në të cilën informacioni social depërton në internet mund të kuptohet në aspektin e reagimeve racionale ndaj pasigurisë sesa si një impuls iracional me të cilin mund të merremi vetëm me iracionalizëm të ri.

Sa më shumë ta kuptojmë zinxhirin e ngjarjeve që e kanë sjellë dikë në një këndvështrim të veçantë, aq më shumë do të kuptojmë se çfarë do të thoshte për të arritur pikëpamje të tjera ose, më e rëndësishmja, të mbjellim farat e angazhimit skeptik.

VIVA FRESH E SHPALL KREEEEJT MUAJIN BLACK NOVEMBER!

Sponsoruar

-Advertisement-